کدخبر : 163

هشت سال پس از درگذشت ناگهانی عسل بدیعی، رضا داوودنژاد، مطالب و حقایقی تازه در باره مرگ این بازیگر را آشکار کرد.

  رضا داودنژاد ، هم زمان با سال مرگ عسل بدیعی ، از چگونگی درگذشت این بازیگر و احتمال ساخت فیلم زندگی او گفت.

 

عسل بدیعی، فروردین ۱۳۹۲، دچار مرگ مغزی و هفت عضو بدنش اهدا شد تا بعد از مرگ، همچنان شاهد زندگی هم نوعان گرفتار بیماری باشد.

 

رضا داودنژاد، در برنامه تلویزیونی «محاکات» در این باره گفت: «من به خاطر عمل غیر اصولی بای پس لاغری، گرفتار پیوند کبد شدم و چند سال بعد، درست قبل از یک عمل جراحی دیگر، خواهر خانمم، عسل بدیعی جلوی چشمان مان فوت شد و سه روز بعد عموی خانمم فوت شد و چنان بار روحی سنگینی بر من وارد شد که نگو.»

 

این بازیگر ادامه داد: «عسل بدیعی، به خاطر قصور پزشکی فوت کرد ولی کلی شایعه ساختند درباره دلایل مرگش. همه شایعاتی که درباره مرگ عسل بدیعی ساختند، دروغ بود. عسل بدیعی به خاطر قصور پزشکی فوت شد و این مساله از نظر حقوقی هم اثبات شد.»

 

سنگ-قبر-عسل-بدیعی

 

داودنژاد درباره اهدای اعضای عسل بدیعی و تاثیرپذیریش از فیلم «بودن یا نبودن» بیان داشت: «عسل بدیعی، انسانی وارسته بود که قبل از خودش، سعی می کرد دیگران را ببیند و برای همین، این که خواستار پیوند اعضایش شود، چندان عجیب نبود ولی باید از حال خوش خانواده عسل بعد از اهدای اعضایش بگویم که از نظر روحی آن ها را بسیار آرامش داد.»

 

او درباره احتمال ساخت فیلم زندگی عسل بدیعی توسط پدرش علیرضا داودنژاد توضیح داد: «زندگی عسل بدیعی بسیار دراماتیک است ولی به نظرم باید صبر کرد تا مدت زمانی بیشتر از فوت او و تاثیرات اهدای اعضایش بگذرد تا بشود بهتر درباره ساخت فیلمی مرتبط با ایشان به نتیجه رسید.»

 

این بازیگر درباره احتمال حضورش در فیلم مورد بحث گفت: «من هیچ گاه سعی نکردم از رانت پدرم استفاده کنم و حتی در شروع کار وقتی از پدرم خواستم که نقشی در «مصائب شیرین» به من دهد، او گفت که باید از متل قو تا کلارآباد بدوی... پدر، یک شاهد دوربین به دست همراهم فرستاد تا حواسش به من باشد که واقعا بدوم و من هم تمام مسیر را پیاده رفتم تا به پدر ثابت کنم می توانم.»

 

داودنژاد ادامه داد: «من از دستیاری کارگردانی تا بازیگری فرعی و مجری طرحی را تجربه کرده ام و در بسیاری از کارها هم نقش های کوتاهی داشته ام و بیشتر آدمی هستم که دوست دارم جزیی از یک کلیت خوب باشم.»

 

برنامه تلویزیونی «محاکات» به کارگردانی مریم نوابی نژاد و تهیه کنندگی جواد فرحانی، حوالی ساعت ۲۳ از شبکه دو روی آنتن می رود.

 

 

چکیده بیوگرافی عسل بدیعی 

عسل بدیعی همسر سابق فریبرز عرب نیا است و یک پسر به نام جانیار دارد.

 

 

فریبرز عرب نیا و پسرش جانیار

 او از سال 1375 به سینما راه یافت و با فیلم بودن یا نبودن فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد.او میتوانست پیشرفت بسیاری در این زمینه داشته باشد ولی هیچگاه تنوانست در فیلمهای بعدی این موفقیت را تکرار کند.

 

 

مصاحبه عسل بدیعی

عسل بدیعی که در سال های اخیر بیشتر در تلویزیون و فیلم های کوتاه بازی می کند، معتقد است:«هر زمان که نقشی در من این حس را به وجود بیاورد که می توانم زندگی اش کنم به سمتش خیز بر می دارم و به کوتاه یا بلندی اش اهمیت نمی دهم.»

عسل بدیعی هم مثل بسیاری معتقد است «بودن یا نبودن» یکی از شاخص ترین کارهایش است و این کار را بیشتر از بقیه دوست دارد.

تولد «جانیار» باعث دوری سه، چهار ساله بدیعی از سینما شد و شاید این دلیلی بود تا او در سال های اخیر از ستاره شدن محروم شود. خودش در این باره می گوید:«وقتی آدم سه چهار سال دور است برای شروع مجدد احتیاج به یک فرصت خوب دارد. پس از بازگشتنم خیلی پیشنهاد سینمایی داشتم ولی هیچ پیشنهادی را برای بازگشت مجدد به سینما اطمینان بخش ندیدم و ترجیح دادم آرام آرام کار کنم. علاوه بر این من از آن دسته آدم هایی نیستم که برای رسیدن به یک هدفی در مقطعی همه چیز را فدا می کنند. بچه دار شدنم در آن مقطع باعث شد مسؤولیتی که در قبال پسرم داشتم و لذت مادری را در اولویت قرار بدهم.»

 

 

صحبتی در مورد آثار عسل بدیعی

بازیگر فیلم های کوتاهی چون «من تنها»، «آخرین ساعات زندگی یک مرد معمولی» و «اصغر، پیکان و همسرش و زندگی کمی غیرعادی تر» درباره تجربه بازی در فیلم کوتاه می گوید:«حضور در این فیلم ها برای من تجربه بسیار خوبی بود. در جایگاه یک بازیگر حضور در فیلم کوتاه هیچ تفاوتی با یک فیلم بلند ندارد.

 

بازیگرهای متفاوت فرمول های خاص خودشان را دارند. من هم باید بگردم فرمول خاص خودم را پیدا کنم که با فیزیکم، روحم، حس درونیم، میمیک و تپش قلبم هماهنگی داشته باشد. هر زمان که نقشی در من این حس را به وجود بیاورد که می توانم زندگی اش کنم به سمتش خیز بر می دارم و به کوتاه یا بلندی اش اهمیت نمی دهم.»

 

بهترین چیزی که عسل بدیعی از آن حس عید می گیرد، تغییر فصل و نفس کشیدن طبیعت است. او می گوید:«وقتی کوه می روم و ابرها را می بینم، احساس می کنم بهار نزدیک است. در روزهای آخر اسفند و اولین روزهای فروردین راه رفتن و نفس کشیدن در تجریش و باغ شاتر را دوست دارم.»

 

 

آیا این خبر مفید بود؟
اقتصاد کلان و بودجه
صنعت و انرژی
بورس و بانک
طلا و ارز
بازار مسکن و راه
بازار خودرو
ارسال نظر:

روی خط رسانه